Jeśli już jakiś czas siedzicie w świecie seriali, prawdopodobnie zdarzyło wam się spotkać z sytuacją, kiedy poprzeczka przed aktorem została podniesiona bardzo wysoko. Mam tu na myśli moment, kiedy artysta musi wcielić się w zupełnie inną postać w tym samym serialu lub odtworzyć skrajny stan, w jakim znalazł się jego bohater. Nie jest filozofią cały czas grać ten sam typ osoby w różnych produkcjach. Problem może pojawić się kiedy człowiek oglądający serial musi uwierzyć, że widzi dwie zupełnie inne sylwetki, gdy tak naprawdę patrzy na jednego aktora.
Grzechem byłoby niezaczęcie od niesamowitej Tatiany Maslany w Orphan Black. Wiem, że ostatnio trochę ponarzekałam na ten serial, ale w tym momencie, będąc na bieżąco, chciałabym wszystko sprostować. OB to miazga.
Po pierwsze nie mamy tu dwóch czy trzech bohaterek. Tatiana wciela się w 5 - nazwijmy je głównymi - klonów, które są prowadzone bez przerwy, a także ~ 5 innych, pojawiających się epizodycznie.
Główną postacią, do której widz może przywiązać się najbardziej jest Sarah Manning. Uliczna oszustka, która zostawiła swoje dziecko i wyjechała z miasta, by później wrócić i zobaczyć jak kobieta wyglądająca zupełnie jak ona rzuca się pod pociąg. Sarah przejmuje osobowość samobójczyni (Beth Childs), w nadziei na lepsze ułożenie sobie życia i poprawę ówczesnej sytuacji finansowej.
Kolejnym klonem jest Cosima Niehaus - doktorantka mikrobiologii, pochłonięta pracą nad poznawaniem tajemnic genetycznych: swoich i swoich sióstr. Jako jedyna jest homoseksualna.
Alison Hendrix - moja ulubienica - typowa 'girl next door', z ciapowatym mężem i dwójką adoptowanych dzieci. Konserwatywna, poukładana, a mimo wszystko niesamowicie chaotyczna. Zawsze wplątuje się w sytuacje, z których trudno wyjść, a wszystko wśród różowych szarf, cekinów i papieru do scrapbookingu latających wokół.
Najbardziej wyróżniająca się bohaterka to z pewnością Helena. Poznajemy ją jako fanatyczkę religijną wychowaną w klasztorze na Ukrainie. Nie jest najbardziej przystosowaną do życia w społeczeństwie osobą, nie rozumie wielu rzeczy, ale jest niesamowicie sprawna fizycznie i całkiem bystra.
Na koniec została Rachel Duncan - prawdopodobnie jeszcze bardziej konserwatywna niż Alison, ale przedstawiona zupełnie inaczej. Zimna, oschła i bezwzględna.
Scen, które mogłabym tu umieścić, wskazując na niesamowity talent Tatiany jest tyle, że ten post miałby pewnie dwa metry długości. Z trudem, ale wybrałam 4. Zapraszam.
Sarah przechodzi transformację - musi naśladować Beth. Spróbujcie kiedyś będąc sobą udawać siebie.
Making of sceny, w której tańczą aż 4 klony.
Baby shower Heleny, pięknie pokazana różnica między poszczególnymi postaciami.
Ekipa wypowiada się na temat kreacji Tatiany.
Warto jeszcze dodać, że pojawiają się momenty, kiedy któryś z klonów musi udawać innego. W jednym z odcinków 2 (?) sezonu Helena musiała udawać Sarę, która udawała Beth. Ciekawą zamianą była też Cosima&Alison. Tatiana musiała sprawić wrażenie, że nie wie do końca jak odegrać postać, którą sama tworzyła i w normalnych okolicznościach wciąż występowałaby w jej roli. Nie wystarczyło być 'oczekiwanym efektem' w 100%, należało dodać coś z pierwotnej wersji klona: styl mówienia, poruszania.
Seriali takich, jak Orphan Black nie oglądałam w większej ilości, więc kolejne części poświęcę postaciom okresowo chorym psychicznie lub tym, które uległy diametralnej zmianie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz